منار ساربان یا برج پیزا ؟

بسیاری از آثار تاریخی کشورهای دیگر در بین ایرانیان شناخته شده تر از آثار تاریخی ایران است. این سخنی گزاف نیست. برای نمونه بسیاری از ما نام برج کج پیزا را شنیده ایم و علاقه مندیم که اگر روزگاری سفری به ایتالیا داشتیم حتما از این اثر تاریخی دیدن کنیم. اما متاسفانه کمتر گردشگر ایرانی یا خارجی است که به شهر تاریخی اصفهان سفر کند و برای دیدن « منار ساربان » کوچه پس کوچه های بافت تاریخی اصفهان را جستجو کند؛ و حتا این اثر منحصر به فرد تاریخی در میان بسیاری از شهروندان اصفهانی نیز به درستی شناخته شده نیست. برج پیزا در شهری به همین نام یکی از جاذبه های گردشگری ایتالیاست که روزانه هزاران نفر از سراسر دنیا به دیدن آن می روند. ارتفاع برج کج پیزا  55.86 متر از سطح زمین در پایین ترین قسمت و 56.70 متر در بالاترین سمت است. در حال حاضر زاویه انحراف برج پیزا در حدود 3.99 درجه از خط عمود است. کار ساخت این برج در سال 1173 میلادی آغاز و در سال 1372 میلادی به پایان رسید و به نظر می رسد که علت اصلی کج شدن برج پی ریزی روی بستری ماسه ای باشد. اما منار ساربان با 54 متر ارتفاع یعنی در حدود یک متر کمتر از برج پیزا اما با قدمتی بیشتر ( اواخر قرن پنجم هجری قمری)، یادگاری برجای مانده از دوران سلجوقیان ( ۴۲۹ هجری قمری تا ۵۷۷ هجری قمری ) است.

اصفهان بر سر دو راهی !

شهر تاریخی اصفهان این روزها یکی از سرنوشت ساز ترین لحظات خود را می گذراند؛ لحظاتی پر بیم و امید که می تواند نوید بخش آینده ای روشن، یا چشم اندازی مبهم و تاریک باشد. در این روزها که میدان نقش جهان در بلاتکلیفی "بودن یا نبودن" در فهرست یونسکو به سر می برد، و برج جهان نما بر سر دو راهی " تعدیل" یا " تکمیل" سرگردان مانده است، و سرنوشت سی و سه پل و خیابان چهارباغ به مثبت یا منفی بودن یک نظریه کارشناسی گره خورده است هر روز شاهد سخنان ضد و نقیض مدیران شهری هستیم و گویا هیچ نهاد پاسخ گویی برای آگاهی رسانی شفاف به مردم وجود ندارد. یک روز رئیس شورای شهر با ادبیاتی پرسش برانگیز از به رسمیت نشناختن یونسکو و مخالفتش با تعدیل جهان نما با انگیزه مالی سخن به میان می آورد و همان روز رئیس سازمان میراث فرهنگی اصفهان نسبت به تعدیل قطعی جهان نما ابراز امیدواری می کند. از این دست دوگانگی ها را در دیدگاه های مدیران شهری نسبت به مسائل مطرح دیگر از گذر مترو در زیر چهارباغ تا معضل آلودگی هوا و حل مشکل ترافیک نیز می توان دید. گویا هنوز تکلیف اصفهان با خودش روشن نیست یا به سخن درست تر، مدیران شهری از تکالیف خود نسبت به شهری با پیشینه تاریخی و فرهنگی چند هزارساله همچون اصفهان با خبر نیستند.

بیانیه موسسه فرهنگی ایکوموس ایران:

اصفهان به سرعت در حال از دست دادن شواهد تاریخی و فرهنگی خود است

از زمان انتخاب اصفهان به پایتختی فرهنگی جهان اسلام، تا امروز که استانبول به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا برگزیده شده است، اصفهان نصف جهان و آشنای دنیا به سرعت در حال از دست دادن ارزشهای فرهنگی و تاریخی خود است. اصفهان از دوران باستان تا امروز - بویژه در دوران درخشش فرهنگ اسلامی - به استناد تمامی تحقیقات علمی دانشمندان جهان از منظر فرهنگ شهرسازی و معماری، الگویی برای جهان اسلام بوده است. اصفهان آل بویه و سلجوقی و صفوی همانند بغداد عباسی و قاهره فاطمی، شُهره در تاریخ و فرهنگ بشری است. لذا مطمئناً اقدامات اخیر در دست انجام در اصفهان -این نگین فرهنگ و هنر تاریخ ایران- در تاریخ سیاست‌گزاری و مدیریت شهری این سرزمین کهن به ثبت خواهد رسید. در حال حاضر، این اقدامات موجب نگرانی جامعة فرهنگی ایران شده است. متاسفانه طرح‌های به ظاهر عمرانی در دست اجرا در پهنه کهن شهر، اصالت و یکپارچگی طبیعی و تاریخی و فرهنگی این حوزه را به مخاطره جدی انداخته است. در حالی‌که در همین زمان شهر استانبول، با حفظ ارزش‌های تاریخی و فرهنگی خود، به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا برگزیده شده؛ اما در مقابل آثار ارزشمند اصفهان چه آن‌ها که در روی خاک مشهودند و چه آن‌هایی که در زیر خیابان‌ها و میادین امروزی مدفونند، در جریان این اقدامات بی رویه، پایمال و درهم ریخته و نابود می‌شوند و در این مسیر حقوق فرهنگی و تاریخی گذشتگان و آیندگان تضییع می‌گردد.

نویافته های غارنوردان اصفهانی درغارچاه سنگریز قمشلو

چهار نفر از هموندان گروه غارشناسی و غارنوردی استان اصفهان (مریم حاج صباغ، مهرداد حاجی هاشمی، مهدی ابراهیمیان و  محسن عسکری) به تازگی موفق به فرود در غارچاه « سنگریز » در منطقه حفاظت شده قمشلو اصفهان شدند. اما متاسفانه در ژرفنای غارچاه با بازمانده پیکر شماری از جانوران روبرو شدند که گویا به دلیل بی توجهی محیط بانان و محصور نکردن اطراف غارچاه به درون آن سقوط کرده اند و جان باخته اند. این گروه غارنوردی گزارشی مهم از فرود و یافته های خود را برای انتشار به « ایران نامه » سپرده اند که ضمن سپاس از آقای مهرداد حاجی هاشمی و همه تلاشگران این گروه، برای آگاهی علاقه مندان منتشر می شود:

نخستین همایش هفته اصفهان برگزار شد

نخستین همایش هفته اصفهان با استقبال گسترده گروه های مختلف مردم برگزار شد. این همایش یک روزه به کوشش انجمن دوستداران اصفهان و با همکاری دانشگاه آزاد خوراسگان روز پنج شنبه 5 / 9 / 88 در همایشگاه این دانشگاه برگزار شد. سخنرانان در این همایش به بررسی جلوه های گوناگون فرهنگ و معماری شهر تاریخی اصفهان پرداختند. سخنران نخست این همایش آقای « حشمت اله انتخابی » بود که به تفسیر نماد منقوش بر سردر بازار قیصریه اصفهان که با اقتباس از نماد برج قوس طراحی شده، پرداخت و با ارائه اسناد تاریخی سیر تحول این نماد را در گذر تاریخ نشان داد. در ادامه آقای « محمد علی موسوی فریدنی » اصفهان شناس، در سخنان خود به تفسیر و تشریح فلسفه نماد تاریخی اصفهان با اشاره به دیدگاه های نجومی پرداخت. بخش دوم همایش با سخنان خانم « دکتر مهوش عالمی » درباره باغ های شاهی اصفهان آغاز شد که طی آن به بررسی باغ های تاریخی اصفهان همچون باغ گلدسته، باغ میرآخورباشی، باغ چهلستون، باغ هزار جریب و باغ فرح آباد پرداخته شد. پس از آن خانم « مهندس فریار جواهریان » در سخنان خود به بررسی مفهوم معماری پایدار در غرب و مقایسه آن با معماری پایدار سنتی ایرانی به ویژه در خانه های قدیمی اصفهان و یزد و کاشان پرداخت.

آغاز به کار انجمن دوستداران اصفهان با آرمان ِ

اصفهان برای همیشه، برای همه

چشم اندازهایی زیبا از اصفهان

از دوست و همشهری هنرمندم جناب آقای « فریبرز علاقه بند » که هم از نوازندگان چیره دست موسیقی سنتی است و هم در رشته های مختلف عکاسی بسیار توانمند و پویاست، خواهش کردم که به مناسبت روز اصفهان تعدادی از آثار عکاسی خود را برای آشنایی خوانندگان ایران نامه با هنرشان، در اختیارم قرار دهند. ایشان از روی مهر، نشانی اینترنتی تعدادی از عکس های منحصربفرد و بسیار دیدنی خودشان را که به شیوه پانوراما (Panorama ) عکاسی شده برایم فرستادند. این عکس های یگانه از بناهای تاریخی اصفهان، از نظر فنی به گونه ای تهیه شده اند که قابل مشاهده در زاویه 360 درجه و با بزرگنمایی دلخواه است و همچنین امکان جانمایی آنها روی نقشه نیز وجود دارد. در این عکس های شگفت انگیز جلوه هایی زیبا و باورنکردنی را از مناظر چشم نواز اصفهان با همه جزئیاتش می توانید ببینید. از شما دعوت می کنم که از این مجموعه زیبا در نشانی زیر دیدن کنید.

http://www.360cities.net/profile/fariborz-alagheband

                                             مهرورزی با نصف جهان

به مناسبت روز اصفهان، دوست و هم اندیش گرامی سرکار خانم فرزانه یوسفی از دانشجویان فعال و توانمند دانشگاه اصفهان متن ادبی زیبایی را برای انتشار در ایران نامه فرستاده اند . این متن که دردلی مهروزانه است با شهر اصفهان، چنین آغاز می شود: شهر زیبایم با کس جز تو نمی خواهم سخن بگویم، چرا که کسی همراه آشفتگی دلم در گذر این ثانیه های سنگی نمی بایم، کسان را می بینم که می گذرند از تو هیچ نمی گویند، که مهر تمدن بر روح بلندشان زده اند، کسان را دیده ام که تو را نگریسته اند و خرسند گشته اند از حضورشان در بهشتی چون تو و حال می گذرند با دقیقه های مدرن و نمی گریند مرگ تدریجی ات را!

شادباش

به فرخندگی روز اصفهان در سال اصفهان

پنج سال از روزی که گروهی از چهره های فرهنگی و دانشگاهی اصفهان گردهم آمدند و با هم اندیشی، یکم آذرماه هرسال را به عنوان روز اصفهان برگزیند، می گذرد. این رویداد فرخنده از همان آغاز با حمایت گسترده سازمان های مردم نهاد، فرهیختگان و مردم فرهنگ دوست اصفهان روبه رو شد اما نهادهایی غیر مردمی همچون شورای شهر و شهرداری با همه توان و با اتلاف بودجه های کلان کوشیدند تا این روز را از یادها بزدایند و روزی دیگر را در برابر آن عَلَم کنند. البته ناگفته روشن است که هرچه برای کمرنگ کردن روز یکم آذر بیشتر کوشیدند، کمتر به نتیجه دلخواه خود دست یافتند.از سوی دیگر، این حرکت فرهنگی سرآغاز نگاهی دگرگون از سوی دوستداران اصفهان  به مقوله پاسداشت میراث فرهنگی و طبیعی این شهر شد و زمینه ساز همبستگی و مبارزه مدنی آنان در برابر بی مسئولیتی مدیران دولتی و پروژه های زیان آور آنان برای میراث فرهنگی و طبیعی اصفهان شد. البته اگرچه تلاش دوستداران اصفهان در سال های گذشته همواره با کارشکنی و پافشاری نهادهای دولتی در ارتکاب به تخلفات جاری روبه رو بوده است اما این کارشکنی ها هرگز باعث نخواهد شد که دوستداران میراث اصفهان از رهسپردن در راهی که آغاز کرده اند، بازمانند. برگزاری ده ها گردهمایی و تجمع اعتراضی، انتشار مقالات ، گزارش های گوناگون و نامه های سرگشاده در نشریات، شکایت از مدیران و دستگاه های دولتی قانون شکن به مراجع حقوقی، مبادله آخرین اطلاعات از وضعیت میراث فرهنگی و طبیعی اصفهان با شخصیت ها و سازمان های بین المللی، و آموزش چهره به چهره مردم و مسئولان، شماری از تلاش های دوستداران اصفهان در سال های گذشته است.

طرح احیاء میدان عتیق،

لباسی که برتن اصفهان زار خواهد زد

گزارش و عکس : شاهین سپنتا

ملکشاه سلجوقی، اصفهان را به پایتختی برگزید. شهری در مرکز حکومت سلجوقیان در قلب ایران. پس شایسته بود تا با شاهکارهای معماری همچون مدرسه های زیبا، چندین بازار، کاخ های باشکوه و مسجدهای بزرگ، بر شکوهمندی شهری چنین سزاوار، افزوده شود. پس هنرمندان دست به کار شدند و شاهکارهایی بی مانند همچون گنبد تاج الملک را به عنوان زیباترین گنبد آجری جهان که تاکنون دست بشر بر زمین پدید آوررده، در پیرامون میدانی بس فراخ بنا نهادند.  مسجد جامع را در گذر زمان برای گردهمایی مردم و برای عبادت و قضاوت و تبادل افکار و کارهای روزانه دیگر ساختند و با 9 درگاه ورودی به گونه ای در مرکز شهر بنا شده که از همه جا قابل دسترسی باشد و شبکه ای از کوچه های بسیار به صورت شعاع وار به میدان اصلی شهر واقع در ضلع شرقی مسجد ختم می شوند. چون مسجد جامع جایگاه آمد و شد مردم ، شاهان ، وزیران ، امیران و ملایان بود یا به سخن دیگر مرکز سیاسی، حکومتی و مذهبی اصفهان به شمار می رفت پس بهترین جای برای هنرنمایی هنرمندان از معماران تا نجاران و از سنگتراشان تا کاشی کاران و گچ بُرها و آجر تراشان بود، تا هنر خود را در آنجا عرضه کنند.

خانه های کهنسال جُلفای اصفهان  

40 سال پیش اصفهان دارای هزار خانه تاریخی و با ارزش بود که بسیاری از آنها به خاطر مدیریت غلط و ناکارآمد سازمان میراث فرهنگی و شهرداری اصفهان در 30 سال گذشته از بین رفته و تنها یک سوم این خانه‌ها باقی مانده‌اند. از بیشتر خانه های قدیمی باقی مانده نیز زندگی و پویایی رخت بربسته است و اگر چاره ای برای نگهداری از این گنجینه ها اندیشیده نشود به زودی شاهد فروریختن بیشتر این خانه های فرهنگ و  هنر و معماری خواهیم بود و شهر تاریخی اصفهان برای همیشه از داشتن پنجره های رنگارنگ و درهای چوبی و گچ بری های چشم نواز که بسیاری از آن ها یادگار هنرمندان دوره صفوی و قاجاری هستند، محروم خواهد شد. یکی از محله ای قدیمی اصفهان که تعدادی از این خانه های کهنسال را در آغوش خود جای داده ، محله ارمنی نشین جلفاست که در خانه های آن اوج زیبایی آمیزش هنر هنرمندان ارمنی و مسلمان را به خوبی می توان دید. در این راستا، پژوهشگر نامدار اصفهانی ارمنی آقای « لئون میناسیان » پژوهشی انجام داده اند با عنوان « نگاهی مختصر به خانه­های قدیمی جلفای نو اصفهان » که توسط آقای « جوزف آقابابایان » از ارمنی به فارسی ترجمه شده و دوست پژوهشگر آقای « مهندس مهدی رازانی » نیز آن را ویراسته و یادداشت هایی برآن افزوده اند که به همت تارنمای نجات پاسارگاد منتشر شده است و همه خوانندگان ایران نامه را به مطالعه این پژوهش ارزشمند فرا می خوانم.   

گزارشی از آخرین وضعیت پل خواجوی اصفهان:

احتمال تخریب های بیشتر در پل خواجو وجود دارد

« مگر کار به اصطلاح مرمت پل خواجو هنوز به پایان نرسیده است؟ » این پرسشی است که شهروندان اصفهانی که امروز از کنار این پل تاریخی می گذرند از یکدیگر می پرسند و علت آن هم این است که پس اعتراض های مردم و کارشناسان غیر دولتی به روند مرمت شتابزده پل خواجو و با برچیده شدن کارگاه غیر استانداردی که توسط سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری در بخش شمالی پل برپا شده بود، انتظار می رفت که دست کم تا تصویب یک طرح جامع علمی جهت مرمت اصولی پل، دیگر سازمان نوسازی و بهسازی اجازه نداشته باشد که با دخالت های غیرکارشناسانه خود آسیب های جبران ناپذیری به این اثر تاریخی و میراث فرهنگی وارد آورد. اما متاسفانه کارگاه دیگری به ظاهر با همان مشخصات غیرفنی در بخش جنوبی پل و درست روی ردیف پله ها در حال برپا شدن است و این نگرانی وجود دارد که عملیات « نوسازی و بهسازی » در بخش جنوبی پل نیز بر دامنه این آسیب ها بیافزاید.

     بازار بزرگ اصفهان، نمایشگاهی دائمی برای یک هنرمند گمنام !

به راستی تصور آن که بتوان بازار قیصریه­ در میدان نقش جهان اصفهان را با چندین کیلومتر فضای مسقف به نمایشگاه دائمی نقاشی تبدیل کرد، بسیار عجیب به نظر می­رسد. اما سال­های زیادی است که نقاشی ناشناخته آثارش را در سراسر مسیر بازار نقش جهان- از سر در قیصریه تا مسجد جامع عتیق - نصب کرده و این مکان را به نمایشگاه دائمی آثارش تبدیل نموده است. یافتن آثار این هنرمند ناشناس تنها برای کسانی امکان پذیر است که از خیر کسب و کار و خرید و فروش در مغازه­ها بگذرند و به کمی بالاتر از سردر مغازه­های بازار توجه کند. تا برخی از آثار او  را  که هنوز بر دیوارها باقی مانده­اند،ببیند. تا چند سال قبل حوالی 50 تابلو از وی در بازار قیصریه وجود داشت اما امروزه بسیاری از آنها را کنده­اند. آن تعدادی نیز که هنوز باقی مانده­اند. غالباً بسیار بالا نصب شده­ و در دسترس نیستند یا در زیر گرد و خاک پنهان و فراموش  شده­اند. پس از پرس و جوهایی که در طول چند سال اخیر از برخی کسبه­ قدیمی بازار به عمل آمد، به نظر می­رسد نقاشی­های بازار قیصریه متعلق به مردی است که در حوالی چهار راه نقاشی زندگی می­کرده و نظافتچی یک مدرسه­ راهنمایی یا دبیرستان در همان حوالی بوده است. آن گونه که بازاریان به یاد می­آورند: « ... وی در روزهای جمعه که بازار تعطیل و خلوت بود با دوچرخه­اش که نردبانی بر روی آن گذاشته بود به بازار می­آمده و نقاشی­هایی را که در طول هفته­ پیش از آثار باستانی ترسیم کرده را بر دیوارها نصب می­کرده است.» دوست و هم اندیش گرامی، جناب آقای مهندس مهدی رازانی در تارنگار خود « گلاک » گزارشی ارائه نموده از هنرنمایی این شهروند هنر دوست که با هنرش هرچند ساده اما گویا، ارزش های هنری نهفته در آثار تاریخی و میراث فرهنگی را به همشهری هایش یاد آور می شد. ادامه این گزارش خواندنی را در گلاک بخوانید.

برج جهان نما، نماد بحران هویت در معماری دولتی اصفهان

نگارش: شاهین سپنتا و شهریار حیدری (مهندس عمران)

سال ها پیش در کنار دولتخانه صفوی و در محل دروازه دولت فعلی، کاخی سه طبقه برپا بود که چون از فراز بام و از داخل اتاق های طبقه دوم و سوم آن به بیرون می نگریستی تا چشم کار می کرد می شد چشم اندازی زیبا و جهانی ذوق و هنر را در باغ های چهارباغ و کاخ های پیرامون آن دید و از این روی آن کاخ را « جهان نما » نامیده بودند. طبقه زیرین جهان نما نیز که "چهارفصل" نام داشت خود نگارستانی بی مانند بود که بر دیوارهایش نگاره هایی از بانوان زیباروی پارسی از کیانی تا ساسانی با جامه های رنگارنگ خسروانی نقش بسته بود.  کاخ جهان نما تا سال1270 خورشیدی همچنان برپا بود اما دست خودکامه ظل السلطانی که بقای خود را در تخریب آثار به جای مانده از دیگران می دید و بر روی ویرانه ها برای خود لانه می ساخت، امانش نداد و آن را به ویرانی کشید.

اصفهان را ارزان نفروشیم !

به دنبال مرمت شتابزده و غیرفنی پل خواجوی اصفهان، گروهی از معماران جوان بنیاد معماری میرمیران با ارسال نامه های جداگانه ای به مهندس امین پور رئیس سازمان میراث فرهنگی اصفهان خواستار حفظ ارزش های بناهای تاریخی اصفهان همچون پل خواجو شدند و تاکید کردند که مبادا این ارزش های تکرارنشدنی فدای مصلحت های کوتاه مدت هزینه نمودن چند صد میلیون بودجه ناقابل شود. متن این نامه به این شرح است: طبق اخبار نشریات و اظهارات کارشناسان در هفته های اخیر عملیات موسوم به بازسازی پل خواجو زیر نظر آن سازمان محارم و توسط سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری اصفهان با استفاده از ماشین آلات ساختمانی و راه سازی در جریان است. با توجه به حساسیت موضوع و ریشه های تاریخی پل خواجو خواهشمند است ضمن توقف عملیات فوق زمینه های حضور کارشناسان خبره شهر اصفهان و ایران را از طریق برگزاری سمیناری با موضوع انتخاب بهترین گزینه و روش مرمت پل خواجو مبتنی بر پایه های علمی، فنی و تاریخی فراهم نمایید تا ضمن پشتیبانی اجتماعی روشی اتخاذ گردد تا آثار تاریخی ما دچار ضایعات جبران ناپذیر نگردد.

پس از ابراز نظر کارشناسان در مورد مرمت شتابزده و غیر فنی پل خواجو، دوستداران میراث فرهنگی و طبیعی اصفهان با ارسال نامه هایی به آقای امین پور رئیس سازمان میراث فرهنگی اصفهان خواستار جلوگیری از روند تخریب پل خواجو و جبران خسارات وارده شدند. در یکی از این نامه ها با امضای هیأت مدیره جمعیت حمایت از منابع طبیعی و محیط زیست « پیام سبز » خطاب به رئیس اداره کل میراث فرهنگی استان اصفهان آمده است: همان گونه که مستحضرید پیمانکار مجری مرمت بخش هایی از پل تاریخی ارزشمند خواجو با روشی فاقد اصول اولیه کارشناسی به تخریب پله های تاریخی پرداخته است همچنین توسط بیل مکانیکی سنگ هایی از زمان های گذشته که در بستر رودخانه مدفون شده بود و قدمت برخی از این سنگ ها به زمان ساسانیان می رسد تخریب شده است بدیهی است نوسازی با مرمت متفاوت بوده و هرگونه تغییری در بافت یک پارچه زاینده رود و پل تاریخی آن عملأ پایمال کردن میراث ارزشمند گذشتگان بوده و به انهدام این سرمایه تاریخی و ملی منجر خواهد شد. خواهشمند است مقرر فرمایید تا فرصت باقی است روند نوسازی پل خواجو متوقف و چنین بی مهری به پل های باستانی اصفهان با نام آن سازمان پیوند نخورد .

مرمت پل خواجو، شتاب زده وغیرفنی انجام شد

مرمت غیر اصولی پل خواجوی اصفهان در چند ماه اخیر با اعتراض های گسترده کارشناسان، رسانه ها و مردم اصفهان رو به رو شد اما متاسفانه سازمان میراث فرهنگی طبق معمول نسبت به اعتراض های مردمی بی اعتنایی نمود و کوشید تا با با پوشاندن ضعف عملکرد خود و تهدید خبرنگاران اقداماتی را که زیر نظر آن سازمان و توسط سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری انجام شده است توجیه کند و به اعتراضات پایان دهد. اما موج این اعتراضات حتا از سوی کارشناسان و مرمت کاران میراث فرهنگی نیز ادامه یافته است. در همین راستا، ماهنامه « دانش نما » نشریه تخصصی سازمان نظام مهندسی ساختمان استان اصفهان با برگزاری یک میزگرد تخصصی به بررسی ابعاد مختلف این موضوع پرداخت. در میزگرد تخصصی که با حضور کارشناسان و صاجب نظران میراث فرهنگی اصفهان در محل سازمان سازمان نظام مهندسی ساختمان استان اصفهان در تاریخ 26/5/88 برگزارشد، کارشناسان ضمن ابراز دیدگاه های مخالف و موافق، درخصوص نحوه مرمت در دست اقدام پل تاریخی خواجو در اصفهان به تبادل نظر پرداختند.

پل خواجو، پله پله تا وصله ناجور !

پس از دست اندازی های غیر علمی و سلیقه ای سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری اصفهان بر پل خواجوی اصفهان و تخریب های جبران ناپذیر بخش های از این شاهکار معماری ایرانی، پژوهشگران و کارشناسان مرمت آثار تاریخی به روند این عملیات مخرب اعتراض کردند و گزارشی نیز از این عملیات مخرب در همین پایگاه با عنوان « تخریب گسترده پل خواجوی اصفهان به بهانه مرمت » منتشر شد و اکنون در یکی دیگر از گزارش هایی که به تازگی در این مورد منتشر شده است، می خوانیم: حدود یک ماه است که سازمان میراث فرهنگی استان اصفهان اقدام به مرمت این اثر تاریخی کرده‌اند و همین مرمت سبب جنجال‌های فراوان رسانه‌ای در داخل و خارج کشور شده است. بیشتر کارشناسان باتجربه، روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها، مرمت پل‌خواجو را غیر اصولی دانستند. مردم نگران به پل می ‌نگریستند و با تعجب می ‌گفتند: « اینها چه می ‌کنند؟ » تب ماجرا بالا گرفت. پل خواجو به یک بمب رسانه‌ای تبدیل شد. احمد امین‌پور رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اصفهان در موضعی عجیب در کنفرانس مطبوعاتی خود گفت: پیمانکاران و افرادی که از این سازمان اخراج شده‌‌اند، به طور دائم در حال جوسازی در مورد اقدامات این سازمان هستند. او خبرنگاران را تهدید به شکایت کرد و گفت: اگر انتقادی غیرمنطقی صورت گیرد، شکایت می ‌کنیم. به زعم او این خط و نشان کشیدن می ‌توانست از حجم انتقادات بکاهد، اما در کمال تعجب خبرنگاران و فعالان مطبوعات اصفهان بیانیه‌ای صادر کردند که به امضای حدود 50 نفر رسید و چنین تعداد امضایی در تاریخ بیانیه‌های استان اصفهان بی ‌سابقه بود. آنها امین‌پور و سازمانش را به باد انتقاد گرفتند و یک قدم جلوتر آمدند... 

ادامه این گزارش را در تارنگار دوست گرامی مهندس مجتبی کنعانی « چشم به چشم » می توانید بخوانید.